|
"Een huis zonder hond is als een lichaam zonder hart".
Onze ervaring is niet alleen praktisch, maar ook professioneel onderbouwd. Zo hebben we jarenlang gewerkt in de dierenbranche – van bedrijfsleider in een dierenspeciaalzaak tot paraveterinair in een dierenkliniek. Daarnaast zijn wij trots om te mogen zeggen dat we inmiddels ook gediplomeerd kynologisch instructeur én gedragstherapeut voor honden zijn.
Deze combinatie van praktijkervaring, vakkennis en liefde voor het dier vormt de solide basis voor onze kleinschalige, verantwoorde fokkerij van Ierse en Engelse Setters. Wij streven naar een harmonieuze balans tussen gezondheid, gedrag, karakter en rasstandaard, waarbij het welzijn van de hond altijd voorop staat. Hoe Wij Verliefd Werden op de Ierse Setter
In 2005 bezochten we samen de Winnershow in Amsterdam, een bekende hondenshow waar tientallen hondenrassen van dichtbij te bewonderen zijn. Hoewel we allebei een enorme liefde voor honden delen, verschilden onze voorkeuren destijds behoorlijk. De één was trouw aan zijn jeugdliefde: de Teckel – klein, eigenzinnig en charmant. De ander had een zwak voor de slanke, sierlijke windhonden, met hun elegante loop en rustige karakter. Twee uitersten, zo leek het. Totdat we oog in oog stonden met de Ierse Setters. Met een beetje verbeelding zagen we in de Ierse Setter een perfecte mix van beide werelden: de sierlijkheid van een windhond, gecombineerd met de charme en energie van een kleinere gezelschapshond. Maar het was vooral hun vrolijke karakter, de onafgebroken kwispelstaart én hun statige, bijna adellijke uitstraling die ons hart veroverden. Vanaf dat moment was het duidelijk: de Ierse Setter was ons ideale hondenras. |
Van Stadse Twijfel tot Setterliefde – Ons Pad naar de Ierse Setter In die tijd woonden we nog midden in het centrum van Amsterdam, drie hoog, met steile trappen en weinig buitenruimte. Het idee om een jachthond zoals de Ierse Setter te nemen, leek allesbehalve praktisch. Toch bleef het beeld van deze prachtige honden in ons hoofd hangen – het verlangen groeide langzaam maar zeker. Een jaar later bezochten we opnieuw de Winnershow in Amsterdam, vastbesloten om ‘alleen te kijken’. Maar toen we weer oog in oog stonden met de Ierse Setters, ging ons hart opnieuw sneller kloppen. Alle redenen om géén hond te nemen – de ruimte, de drukte van de stad, de trappen – verdwenen als sneeuw voor de zon. En toen gebeurde het: één van die roodharige belhamels sprong zó bij ons op schoot – midden op Nederlands grootste hondenshow, omringd door lawaai en mensen. Het voelde alsof het zo moest zijn. We waren op slag verliefd. Smoorverliefd op de Ierse Setter. Wat we toen nog niet wisten, was dat dit moment het begin zou zijn van een compleet nieuw leven. Een leven vol honden, liefde en onze eigen kleinschalige Setterfokkerij. |